Zuid-Korea

Na de Koreaanse oorlog keerde de regering van de Republiek van Korea op 15 augustus 1953 terug van Busan, waar het tijdens de oorlog gevestigd was, naar Seoel. Het zuiden ontving veel financiële hulp van de Verenigde Staten, soms bijna ter grote van het nationale budget. Syngman Rhee verstevigde op oneigenlijke wijze zijn positie in de regering en liet zich in 1954 voor een periode van acht jaar herverkiezen. Aan zijn bewind kwam echter een einde na een studentenopstand in 1960. In het jaar na de opstand werd een nieuwe regering in het leven geroepen, maar deze werd in 1961 door majoor generaal Park Chung-hee door middel van een staatsgreep weer afgezet. Park Chung-hee was ontevreden over de maatregelen die de regering had genomen.
De nieuwe militaire leiders beloofden om het land snel weer een democratisch gekozen bestuur te geven. Hoewel de militairen ook beloofden zich niet beschikbaar te stellen voor het presidentschap, brak Park Chung-hee deze beloften en won de verkiezingen van 1963 met een krappe meerderheid. Ook in 1967 won Park de verkiezingen. Volgens de Zuid-Koreaanse wet kon een president maar twee termijnen aanblijven. Via een amendement werd het Park mogelijk gemaakt om zich ook in 1971 weer beschikbaar te stellen. Hij won de verkiezingen van Kim Dae-jung met een kleine meerderheid.
Onder Park Chung-hee werden de banden met Japan genormaliseerd en de band met de Verenigde Staten verstevigd. Dit leidde er toe dat Zuid-Koreaanse militairen meevochten in Vietnam.
In 1971 plaatste Park Zuid-Korea weer onder militair bewind en ontbond het Lagerhuis en in 1972 werd een nieuwe grondwet aangenomen die Park de controle gaf over het parlement. In de jaren erna werden vele dissidenten opgepakt.
In 1979 werd Park Chung-hee in het Blauwe Huis doodgeschoten door een lid van de Koreaanse geheime dienst, Kim Jae-kyu. In 1980 greep generaal Cheon Du-hwan de macht. Zijn rechterhand was Roh Tae-woo die in 1988 het presidentschap van Cheon Du-hwan overnam. Op 18 mei 1980 brak in de stad Gwangju een studentenprotest uit, welke door het leger bloedig de kop werd ingedrukt. Het publiek reageerde geschokt en de roep om een democratische regering werd groter. In 1987 was het zover, aan de vooravond van de Olympische zomerspelen werden door de Zuid-Koreaanse regering drastische maatregelen genomen die het land op weg hielpen een democratische natie te worden. In 1992 werd voor het eerst in 30 jaar een president verkozen die geen militaire achtergrond had, Kim Young-sam. In de jaren die volgden, werd de ingeslagen weg van democratisering voorgezet. In 1997, het jaar van economische crisis in Azië, werd Kim Dae-jung gekozen als president. Kim was een voormalig dissident die onterecht veroordeeld was als aanstichter van het incident in Gwangju. Kim stelde de ‘Sunshine policy’ (zonneschijn politiek) in om op die manier toenadering te zoeken tot Noord-Korea. Dit leidde uiteindelijk tot een bezoek van Kim Dae-jung aan Kim Jong-il. Voor zijn inzet werd Kim Dae-jung beloond met de Nobelprijs voor de vrede in 2000.
Beschuldigingen van corruptie wierpen echter een schaduw over Kim Dae-jung’s presidentschap en in 2002 werd Roh Mu-hyun de nieuwe president van Zuid-Korea. Ook de regering van Roh werd geplaagd door omkopingsschandalen. In 2009 pleegde ex-president Roh zelfmoord nadat tijdens een onderzoek deze schandalen publiekelijk aan het licht waren gekomen. Op 25 februari 2008 nam Lee Myung-bak het roer van president Roh over. Lee was de voormalige burgemeester van Seoel en genoot bekendheid als degene die Cheonggyechon restaureerde. Een stroom die vroeger door de oude stad liep en ooit op initiatief van Lee gedempt was om een weg aan te leggen.

Economische groei
In de jaren zestig begon Zuid-Korea aan een economische opmars. Het land veranderde binnen veertig jaar van een agrarische samenleving die verwoest was door een burgeroorlog in een geïndustrialiseerde samenleving.
Momenteel is de Zuid-Koreaanse economie één van de grootste van Azië en ook op globaal niveau speelt zij een belangrijke rol. Zuid-Korea is een belangrijke producent van hightech goederen, maar ook de staalindustrie, scheepsbouw, automobielindustrie en productie van elektronische goederen zorgen er voor dat Zuid-Korea een belangrijke speler is op de internationale markt. Nog een belangrijk export product van de laatste jaren is de Koreaanse cultuur. In het bijzonder Koreaanse films, muziek en televisie series worden warm onthaald in omringende landen maar kennen ook een groeiende schare fans buiten het Aziatische continent. Dit fenomeen wordt ‘hanllyu’ genoemd, Korean wave.